دوخت پرینه در زایمان طبیعی، ممکن است پرینه (ناحیه بین واژن و مقعد) دچار پارگی شود. این پارگی‌ها ممکن است در هنگام تولد نوزاد به دلیل فشار زیاد به این ناحیه ایجاد شوند. در صورتی که پارگی ایجاد شود، لازم است تا آن را دوخت و ترمیم کرد تا از بروز عوارضی مانند خونریزی شدید یا عفونت جلوگیری شود.

پارگی پرینه چیست؟

پارگی پرینه یک آسیب به بافت نرم بین واژن و مقعد است که در حین زایمان طبیعی ممکن است اتفاق بیفتد. این پارگی‌ها در درجات مختلفی از شدت قرار دارند و به‌طور کلی به سه دسته تقسیم می‌شوند:

1. پارگی درجه اول: فقط پوست و بافت سطحی آسیب می‌بینند. این نوع پارگی معمولاً نیاز به دوخت کمی دارد یا اصلاً نیاز به دوخت ندارد.
2. پارگی درجه دوم: شامل آسیب به بافت‌های عضلانی پرینه است که نیاز به دوخت‌های عمقی دارد.
3. پارگی درجه سوم و چهارم: این نوع پارگی‌ها به عضلات اطراف مقعد نیز آسیب می‌زنند و نیاز به دوخت‌های پیچیده‌تری دارند که برای جلوگیری از مشکلات اسفنکتر مقعدی ضروری هستند.

علل پارگی پرینه

پارگی پرینه در زایمان طبیعی ممکن است به دلایل مختلفی رخ دهد که مهم‌ترین آن‌ها عبارتند از:

• اندازه بزرگ نوزاد: نوزادانی که وزن بیشتری دارند، فشار بیشتری به ناحیه پرینه وارد می‌کنند و احتمال پارگی افزایش می‌یابد.
• سرعت تولد نوزاد: زایمان‌هایی که به سرعت پیش می‌روند، ممکن است باعث آسیب به ناحیه پرینه شوند.
• استفاده از ابزار زایمان: در صورتی که از فورسپس یا وکیوم برای کمک به زایمان استفاده شود، احتمال پارگی بیشتر می‌شود.
• عدم کشش مناسب پرینه: در صورتی که پزشک یا ماما به‌طور مناسب ناحیه پرینه را کشش ندهد، احتمال پارگی افزایش می‌یابد.
• زایمان‌های قبلی: در مادرانی که قبلاً زایمان طبیعی داشته‌اند، ممکن است ناحیه پرینه ضعیف‌تر شده و احتمال پارگی بیشتر باشد.

مراحل دوخت پرینه بعد از زایمان طبیعی

در صورتی که پارگی پرینه ایجاد شود، پزشک باید برای ترمیم آن اقدام کند. مراحل دوخت پرینه به شرح زیر است:

1. آماده‌سازی ناحیه آسیب‌دیده

قبل از شروع دوخت، پزشک ناحیه آسیب‌دیده را تمیز کرده و از ضدعفونی‌کننده استفاده می‌کند. این کار به منظور جلوگیری از عفونت انجام می‌شود. همچنین، بی‌حسی موضعی به ناحیه آسیب‌دیده تزریق می‌شود تا بیمار در حین دوخت درد نداشته باشد.

2. انتخاب بخیه مناسب

بخیه‌هایی که برای دوخت پارگی پرینه استفاده می‌شوند، معمولاً از نوع جذب‌شونده هستند تا نیازی به کشیدن بخیه‌ها بعد از بهبودی نباشد. این بخیه‌ها طی چند هفته از بدن جذب می‌شوند و ناحیه ترمیم‌شده به تدریج بهبود می‌یابد.

3. دوخت پارگی

در این مرحله، پزشک پارگی پرینه را با دقت دوخته و لایه‌های مختلف بافت را ترمیم می‌کند. برای پارگی‌های درجه اول و دوم، معمولاً دوخت‌های سطحی و عمیق‌تر انجام می‌شود تا به طور کامل بافت ترمیم شود.

• برای پارگی‌های درجه اول: دوخت فقط بر روی پوست و بافت‌های سطحی انجام می‌شود و معمولاً زمان بهبودی کمتری دارد.
• برای پارگی‌های درجه دوم: دوخت عمیق‌تر و در لایه‌های عضلانی پرینه انجام می‌شود. این نوع پارگی ممکن است به زمان بیشتری برای بهبودی نیاز داشته باشد.
• برای پارگی‌های درجه سوم و چهارم: دوخت پیچیده‌تری نیاز است و معمولاً شامل ترمیم عضلات و اسفنکتر مقعدی است.

4. کنترل خونریزی

پزشک باید پس از دوخت پارگی، خونریزی را کنترل کرده و در صورت نیاز از گازهای جراحی یا داروهای ضد خونریزی برای جلوگیری از خونریزی بیشتر استفاده کند.

5. مراقبت‌های بعد از دوخت

پس از دوخت، بیمار باید تحت مراقبت‌های ویژه قرار گیرد تا از بروز عفونت و دیگر مشکلات جلوگیری شود. برخی از مراقبت‌ها شامل موارد زیر هستند:

• استفاده از مسکن‌ها برای کاهش درد
• اجتناب از فعالیت‌های سنگین و رابطه جنسی به مدت چند هفته
• استفاده از کمپرس سرد برای کاهش تورم
• مصرف آنتی‌بیوتیک‌های تجویز شده برای جلوگیری از عفونت